من هفته گذشته برای چند شب در ماستریخت هلند بودم، بیشتر به عنوان راهی برای پایان دادن به سفرم در اقیانوس اطلس و در نتیجه کمک به پل زدن جت لگ قبل از شرکت در یک کنفرانس باستان شناسی (جایی که در حال حاضر این را می نویسم).
با این حال، من به طور خاص به ماستریخت رفتم زیرا این شهر خانه تعداد شگفت انگیزی از سایت های زیرزمینی است، از معادن سنگ آهک 800 ساله و استحکامات ستاره ای قرن هفدهم تا سنگرهای دفاعی ناتو. من اساساً وارد هتل خود شدم و سپس برای بقیه بازدید در زیر زمین ناپدید شدم.
در اینجا چند تصویر وجود دارد.
صبح من از اینجا در ورودی Casemates Waldeck، پیچ و خم از استحکامات خاکی دفاعی پر از تونل ها، تونل های معدن، پادگان ها و موقعیت های تیراندازی آغاز شد. بخش‌های بزرگی از این سیستم بعداً به عنوان پناهگاه‌های حمله هوایی غیرنظامی در طول جنگ جهانی دوم تغییر کاربری داد.
منطق هندسی قلعه‌ها – از جمله چیزهای دیگر – این بود که مهاجمان دشمن را بر فراز شیب‌ها و برآمدگی‌های مصنوعی صخره‌مانند فریب می‌داد تا فکر کنند در راه رسیدن به قلب شهر هستند. با این حال، این فقط آنها را بین دیوارهای آجری بزرگ، درست در مقابل نقاط تیراندازی استتار شده، که بسیاری از آنها عمداً ارتفاع شکم را هدف قرار داده بودند، به دام انداخت تا رنج را به حداکثر برسانند.
در همین حال، اگر از دری که در عکس‌های بالا دیده می‌شود عبور کنید، خود را در یک سیستم شگفت‌انگیز از تونل‌های چند طبقه می‌بینید که کیلومترها زیر لبه بیرونی شهر بافته شده‌اند.
همانطور که شهر در طول قرن ها گسترش یافته و رشد کرده است، اکنون کل محله ها بر فراز این سازه ها قرار گرفته اند. اگر در ماستریخت زندگی می‌کنید، احتمالاً از تونل‌های استحکامات نظامی که زیر زیرزمین شما قرار دارند استفاده نکرده‌اید.
علاوه بر این، همه تونل ها نقشه برداری نمی شوند، به این معنی که برخی از آنها نه پشتیبانی می شوند و نه تثبیت می شوند. ظاهراً سیل فصلی منجر به فروچاله‌هایی در بالا شده است زیرا خیابان‌ها تا حدی در سیستم فرو می‌روند.
و این تنها یکی از مکان‌های زیرزمینی بسیار زیادی است که می‌توانید به آنها بگردید.
مکان بعدی که من به آنجا رفتم غارهای سونبرگ نام داشت – که غارهای طبیعی نیستند، بلکه یک معدن سنگ آهک عظیم هستند – و صادقانه می توانم بگویم که می توانستم هفته ها را در آنجا سپری کنم.
من فقط به طور تصادفی حقایق را از حافظه وارد می کنم زیرا در یک کنفرانس هستم و می خواهم این عکس ها را بگیرم، به این معنی که تقریباً مطمئناً برخی از جزئیات را اشتباه می گیرم، اما معتقدم آنها گفتند که “تنها” حدود 80 کیلومتر از این معادن سنگ آهک باستانی از بیش از 200 معدن باقی مانده است و اولین شفت ها در قرن سیزدهم بریده شدند.
مین ها تا مرز بین المللی با بلژیک امتداد دارند. تونل های بلژیک ظاهراً به روی عموم بسته است، اما مردم مدام به صورت مخفیانه وارد آن می شوند.
آثار هنری قرن بیستم روی دیوارها نقاشی شده است، گرافیتی‌های قدیمی‌تر که مستقیماً روی صخره حک شده‌اند، و دالان‌های عظیمی که از هر طرف در تاریکی کشیده شده‌اند.
اگر عاشق زیرزمینی هستید و فرصتی پیدا کردید که بیشتر از یک تور در آنجا بگذرانید، بدون تردید آن را توصیه می کنم – و عمیقاً عمیقاً حسادت می کنم.
این سایت حتی با یک محراب کلیسای کوچک کامل شده است.
توجه داشته باشید که هنوز هم همین روز است.
مکان بعدی که به آن رفتم از طریق یک در فلزی قفل شده در سنگ (تصویر بالا) قابل دسترسی بود. این سیستم که به نام غارهای شمالی شناخته می‌شود، در واقع از نظر فیزیکی به غارهای سونبرگ متصل است، اگرچه یک ساعت یا بیشتر طول می‌کشد تا بین آنها زیرزمینی قرار بگیرد. همانطور که گفتم، به آنجا برمی گشتم و با تپش قلب سرگردان می شدم.
علاقه اضافی این سیستم اخیر این است که بخش‌هایی از آن در طول جنگ جهانی دوم برای نگهداری نقاشی‌های استاد قدیمی مورد استفاده قرار گرفت و از آنها در برابر غارت‌های نازی‌ها و بمب‌های متفقین ولگرد محافظت کرد.
در نهایت، شما به مکانی به نام “طاق” می روید تا ببینید زمانی که جنگ در بالا جریان داشت، نقاشی های رامبراند و دیگران کجا آویزان شده بودند.
سرانجام، پس از ساعت‌ها زیر زمین، بیرون آمدم – و اولین چیزی که دیدم این رنگین کمان بود. پایانی فوق العاده دلپذیر برای یک روز فوق العاده.
اگر وسوسه شده اید که هر یک از این مکان ها را برای خود ببینید و امیدوارید که به صورت قانونی این کار را انجام دهید، متروی ماستریخت را برای تورهای بالقوه بررسی کنید.
[All photos by Geoff Manaugh/BLDGBLOG.]
متصل شد
