A4 Spotlight: Robert A.M. Stern Retrospecta | A4 Architecture + Planning, Inc.

سمپوزیوم استرن، 2026

در 17 اکتبر 2026، معماران، مورخان و سایر دوستان از سراسر کشور و حتی از آن سوی اقیانوس به ییل بازگشتند تا رابرت آرتور مورتون استرن (1939-2025) را به یاد آورند و از او قدردانی کنند، که توسط کسانی که او را می‌شناختند به طور جهانی «باب» می‌نامیدند. استرن در 27 نوامبر 2025 درگذشت و شخصیتی مهیب بود که حرفه اش تأثیر زیادی بر آموزش و تمرین معماری در آمریکا داشت. برای 18 سال از آن سال ها، او رئیس معماری دانشگاه ییل بود و بیش از هر کس دیگری در آن سمت خدمت کرد. زمانی که دانشجوی معماری بودم و او استاد معماری در دانشگاه کلمبیا بود، مفتخر شدم که به مدت دو سال به عنوان دستیار تدریس او در کلاس های تاریخ معماری خدمت کنم.

او در طول زندگی خود به عنوان یک دانشجو، یک معلم تأثیرگذار و رئیس یک دانشکده تحصیلات تکمیلی، و یک پزشک بسیار موفق متمایز شد. استرن در کار و تدریس خود، معماری آمریکایی را با حمایت از سنت و طراحی زمینه ای در دورانی که مدرنیسم بر آن مسلط بود، تغییر داد.

سمپوزیوم که توسط همکار و دوست سابق وی لئوپولدو ویلاردی سازماندهی شد، با تصویری از باب که از روی عینک خود در تریبون نگاه می کرد، آغاز شد، جایی که دین دبورا برک به همه ارائه دهندگان و شرکت کنندگان در کنفرانس یک روزه خوش آمد گفت و از رابرت استرن و حرفه شگفت انگیز او در تمرین و تدریس معماری استقبال کرد.

پایه اولیه او: دانشجو، نویسنده و معلم

سفر استرن به عنوان دوره لیسانس در دانشگاه کلمبیا آغاز شد و در آنجا مدرک لیسانس خود را دریافت کرد. در تاریخ در سال 1960، و بعداً در دانشگاه ییل، جایی که در سال 1965 مدرک کارشناسی ارشد معماری دریافت کرد. دوران او در ییل بسیار مهم بود، زیرا وینسنت اسکالی مورخ برجسته و فیلیپ جانسون او را راهنمایی کردند. او یکی از مدافعان معماری تاریخی شد و مجله دانشجویی تاثیرگذار را ویرایش کرد چشم انداز در زمان و مکانی که مدرنیست هایی مانند پل رودولف و لوئی کان نیروهای فکری غالب بودند.

شرکت کنندگان در سمپوزیوم استرن، 2026

این پایه تحصیلی او مستقیماً به حرفه آکادمیک او منجر شد. در اوایل دهه 1970، استرن در دانشگاه کلمبیا تدریس کرد و در نهایت استاد و مؤسس مرکز مطالعات معماری آمریکایی معبد هوین بوئل شد. او همچنین کتاب‌های یادبودی را تألیف کرد یا در تألیف مشترک آن‌ها، به‌ویژه تاریخ چندجلدی معماری نیویورک، جایگاه او را به‌عنوان یک محقق سخت‌گیر که به گذشته به‌عنوان یک منبع می‌نگرید تا یک یادگار، تثبیت کرد. این مجموعه شش جلدی تنها کسری از بیش از 50 کتاب اوست خلاقیت تحقیقات دانشگاهی – یک دستاورد واقعا مهم.

برج پیچک: دین و معلم

رابرت استرن، رئیس دانشکده معماری ییل

تأثیر استرن بر آموزش و پرورش در دوره 18 ساله قابل توجه او (1998-2016) به عنوان رئیس دانشکده معماری ییل به اوج خود رسید. او با بازگشت به تحصیلات تکمیلی خود، مدرسه را با حمایت از کثرت گرایی معماری و بازگرداندن اهمیت تاریخ، نقاشی و اصول سنتی متحول کرد. محققان و متخصصان برجسته را جذب کرد و محیطی متنوع و سختگیرانه را پرورش داد که عمیقاً بر نسلی از معماران تأثیر گذاشت. برای قدردانی از دستاوردهایش، مدال توپاز 2017 برای تعالی در آموزش معماری به او اعطا شد و تأثیر عمیق و ماندگار او را به رسمیت شناخت. بسیاری در ابتدا نگران این بودند که خلق و خوی سنتی او مدرسه را به آن سمت منحرف کند، اما در عمل او همیشه در دوران ریاستش به عنوان رئیس، بسیار باز و پذیرای طیف وسیعی از فلسفه‌های معماری بوده است.

میراث او: عملی و گسترده

رابرت استرن

به عنوان یک پزشک، از طریق شرکت خود Robert A.M. Stern Architects (معروف به اختصار “RAMSA”)، استرن حرفه طراحی خود را در میان بحث های داغ دهه 1970 به عنوان یک پست مدرنیست آغاز کرد، که فلسفه استفاده از عناصر معماری سنتی به روش های جدید است. کار او به زودی به یک سبک قوی کلاسیک جدید تبدیل شد که با حساسیت زمینه‌ای و تسلط سنتی در استفاده از عناصر معماری سنتی به روش‌های سنتی مشخص می‌شود. شرکت او به یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های نیویورک تبدیل شد و ساختمان‌های شاخص در سراسر جهان را طراحی کرد.

تأثیر او بر معماری آمریکایی در طول زندگی‌اش بسیار زیاد بود، عمدتاً برای معرفی دوباره ایده یک برج شهری با وقار و سنگ‌تراش به شهرهای بزرگ و به‌ویژه نیویورک. اگرچه بسیاری از پروژه‌های او برای دیزنی، مانند طرح جامع شهر جشن، به خوبی شناخته شده‌اند، اما کار بزرگ او اغلب به عنوان ساختمان آپارتمان نیویورک 15 سنترال پارک غربی ذکر می‌شود. این ساختمان با سنگ آهک که در سال 2008 تکمیل شد، موفقیت تجاری و انتقادی بی‌سابقه‌ای کسب کرد. او طراحی مسکونی لوکس را در منهتن بازتعریف کرد و زیبایی مدرنیستی جعبه‌های شیشه‌ای را رد کرد و ثابت کرد که یک ساختمان معاصر می‌تواند به طور یکپارچه به اصل و نسب معماری شهر قبل از جنگ احترام بگذارد. حمایت استرن از ساختمان‌هایی که «با کل بزرگ‌تر درگیر هستند» تضمین می‌کرد که آثار او، چه آسمان‌خراش‌های بلند و چه مجتمع‌های گوتیک دانشگاهی (مانند کالج‌های پاولی موری و بنجامین فرانکلین در ییل)، همیشه به مکان و تاریخ آن‌ها احترام بگذارند. استرن قصد داشت اواخر همان سال بازنشسته شود و کنترل شرکت همنام خود را به شرکای ارشد مورد اعتماد خود واگذار کند. مانند بسیاری از معماران بزرگ قبل از خود، مانند ریچارد موریس هانت، فرانک لوید رایت، میس ون در روه، لوئیس کان، و فیلیپ جانسون، استرن تمام زندگی و انرژی خود را وقف آموزش و تمرین معماری کرد و دیدن او از نزدیک در محل کار، ابتدا به عنوان دانشجو و سپس به عنوان دستیار تدریس، افتخاری بود. سخنرانی‌ها، پانل‌ها و بحث‌های مختلف راهی گرم و مناسب برای یادآوری مردی بود که در طول زندگی‌اش به عنوان یک پزشک، مورخ و مربی معماری، سهم زیادی در معماری داشت.

ودکا مارتینی در پذیرایی

روز با یک پذیرایی به پایان رسید که در آن شرکت کنندگان و مجریان در گالری A&A گرد هم آمدند تا آخرین نان تست را برای باب با نوشیدنی مورد علاقه اش برگزار کنند: یک ودکا مارتینی خشک با مقداری لیمو. هم زده و تکان نخورده.

راس سینکلر کان، AIA، LEED AP، یک مورخ، مربی، نویسنده و معمار مجرب است که در نیوپورت برای معماری A4 کار می کند و رئیس انجمن معماری نیوپورت است. او دارای مدرک افتخاری در معماری و تاریخ معماری از دانشگاه‌های ییل، کمبریج و کلمبیا است، در برنامه حلقه محققان در سالو رجینا تدریس می‌کند و از سال 1993 یک معمار دارای مجوز است.