جابجایی موزه هنر آمریکا به ویتنی از مارسل برویرساختمان نمادین خیابان مدیسون در خانه جدید خود در منطقه منهتن در زمینه سازی ، لحظه مهمی در تکامل معماری موسسه نشان می دهد. این موزه جدید که توسط کارگاه پیانو Renzo با همکاری کوپر رابرتسون طراحی شده است ، حضور خود را در نزدیکی زادگاه اصلی خود در دهکده گرینویچ بازیابی می کند. این بازگشت خانه نمادین و فیزیکی بر یک تغییر گسترده تر نهادی تأکید دارد.
موزه اطلاعات فنی آمریکایی در مورد ویتنی
این بنایی نیست که منزوی باشد. این ساختمانی است که شهر را پوشانده و از مردم استقبال می کند.
– پیانو رنزو
موزه هنرهای آمریکایی عکسهای ویتنی
سازمان فضایی و پیچیدگی برنامه نویسی
به جای ادامه ویژگی های هرمتیک Breero بی رحمانهطراحی پیانو رویکرد متخلخل و گفتگو را درک می کند. این موزه دیگر به عنوان ظرفی از سرمایه فرهنگی تصور نمی شد ، از محیط آن جدا می شد ، بلکه به عنوان یک قاب باز و شرکت کننده ، ساخته شده در پارچه شهری. زبان معماری به عمد تکه تکه شده است و در برابر یک تشریفات یکپارچه به نفع مونتاژ مقاومت می کند ، که مردم صنعتی این محله را به یاد می آورد. این استراتژی نیاز ویتنی به فضای گسترده گالری را برآورده می کند و موزه را به عنوان یک لنگر مدنی در یک محله به سرعت در حال تغییر شکل می دهد.
سایت ویتنی – رشته های رودخانه هادسون و خط بلند– استراتژی فضایی غیرقانونی که می تواند صخره های شهری و زیرساختی را هماهنگ کند و یک برنامه پیچیده را تطبیق دهد. طبقه همکف در بالای سطح خیابان بلند شده و یک سکوی نفوذ پذیر ایجاد می کند که فضای عمومی را در پایگاه موزه گسترش می دهد. این ژست شهری آستانه بین شهر و نهاد را تعریف می کند و از تعهد سهل انگاری دعوت می کند و بر تعهد موزه دسترسی تأکید می کند.
به طور عمودی ، این ساختمان در امتداد ستون فقرات مرکزی ساخته شده است که دو حوزه کاربردی را متمایز می کند: بال شمالی اختصاص داده شده به تهیه نمایشگاه ها ، کارگاه ها و مدیریت و بال جنوبی که گالری ها را در خود جای می دهد. این دوگانگی در حالی که مایعات مکانی را حفظ می کند ، وضوح عملیاتی را امکان پذیر می کند. گردش خون فقط سودمند نیست ؛ این رقص رقص است و در لحظه های کلیدی منظره ای از رودخانه و شهر را ارائه می دهد و باعث ایجاد تداوم باتجربه بین حوزه های داخلی و خارجی می شود.
یکی از نوآوری های برنامه ، گنجاندن یک تئاتر چند منظوره در طبقه دوم و سوم است. مجهز به مناطق صندلی قابل جمع شدن ، این فضا با تنظیمات مختلف – از نمایش فیلم ها برای اجرای هنر – غلبه بر قابلیت های متصدی موزه سازگار است. چنین انعطاف پذیری نشان دهنده تغییر در پارادایم های نهادی است که در آن انتظار می رود فضاهای هنری روشهای مختلف تولید فرهنگی را تطبیق دهند.
بیان مواد و منطق ساختمان
در اصل ، ویتنی با یک خط خوب بین انتزاع و ویژگی حرکت می کند. پالت ساختاری – ترکیبی از پایه های بتونی مسلح و روبنا فولادی – با پانل های بتونی پیش ساخته و روکش فولادی پوشانده شده است. این روبان های فولادی خاکستری-آبی متناوب با دهانه های خطی و متراکم هستند و ریتمی را ایجاد می کنند که همزمان ترتیب تکتونیکی ساختمان را بیان می کند و باعث نحوی صنعتی آن می شود منطقه گوشتحرف
این طرح در برابر وسوسه های مینیمالیسم صاف یا نمادنگاری ظاهری مقاومت می کند. در عوض ، سطوح معماری به عنوان پاسخ کالیبره شده در زمینه ، آب و هوا و نور کار می کنند. طبقه پنجم دارای بزرگترین فضای گالری ، حجم بدون ستون 18000 فوت مربع است که با جاه طلبی ساختاری طراحی صحبت می کند. مزارع فولادی عمیق و تخصیص دقیق بار ، این باز بودن را ممکن می سازد و در حالی که خوانایی ساختاری را حفظ می کند ، آزادی متقاطع را امکان پذیر می کند.
در سطح بالا ، گالری طبقه هشتم با یک سقف ریخته شده تاج گذاری شده است که اجازه می دهد تا یک گره عمیق نور شمالی به ویژگی های روشنایی ، که در استودیوهای هنرمندان مورد استقبال قرار می گیرد ، استفاده شود. پله های بیرونی و برج های مکانیکی بیشتر بر بازی حجم ساختمان تأکید می کنند و به مخازن آتش سوزی و آب که منظره سقف نیویورک را تعیین می کند ، تأکید می کند.
ادغام متنی موزه ویتنی
شاید جذاب ترین دستاورد ویتنی در تعهد ظریف وی به متن باشد. این موزه به جای خنثی کردن محیط خود از طریق انتزاع ، از سیگنال های بصری و مادی در سایت خود برای ایجاد هویت شهری جدید استفاده می کند. مراحل آن جابجایی مقیاس بین ساحل رودخانه و شبکه شهر را ترتیب داده است ، در حالی که شبح شکسته آن نشان دهنده بی نظمی از نوع شناسی های همسایه انبار است.
تراس هایی که از هر گالری امتداد دارند ، فضای نمایشگاهی در فضای باز را فراهم می کنند و با شهر رابط های لایه ای ایجاد می کنند و مرز بین فضای نهادی و زندگی عمومی را محو می کنند. این کوچه های مرتفع چشم اندازهای درمانی را در شهر و رودخانه ارائه می دهند و نقش ساختمان را به عنوان یک رصدخانه شهر به همان اندازه یک مخزن هنری تقویت می کنند.
موزه هنرهای آمریکایی ویتنی
موزه گالری آمریکایی از تصویر هنر آمریکایی
در اطراف RPBW | کارگاه ساختمان پیانو رنزو
کارگاه ساختمان پیانو Renzo (RPBW) یک شرکت بین المللی معماری است که توسط جایزه Pritzker تأسیس شده است ، معمار فرسوده رنزو پیانو در سال 1981 با دفاتر در Genoa ، Paris و New York ، RPBW به دلیل طراحی ابتکاری و حساس خود شناخته شده است که بیش از 140 پروژه در سراسر جهان ، از جمله موسسات فرهنگی قابل توجه مانند به پایان رسیده است. مرکز پمپیدو در پاریسShard در لندن و موزه هنر ویتنی در نیویورک.
وام و یادداشت های اضافی
-
RPBW شرکایی که پاسخ می دهند: M. Carol ، E. Tresani
-
RPBW اعضای تیم: K. Schorn ، T. Stewart ، S. Ishida (شریک) ، A. Garritano ، F. Giacobello ، I. Guzman ، G. Melinotov ، L.
-
شریک کوپر رابرتسون که پاسخ می دهد: اسکات نیومن ، فایا
-
اعضای تیم کوپر رابرتسون: T. Wittrock (مدیر پروژه) ، T. Holzmann (مدیر فنی Sr.) ، G. Weithman (معمار پروژه) ، K. Trihey ، W. Llynn ، C. Payne ، A. Guzzini J. Kelpe ، M.
-
نماینده مجلس و پیشگیری از آتش: جاروس ، باوم و بولز
-
طراحی روشنایی: قصور
-
مهندسی نمای: Heintges و همکاران
-
مهندسی عمران: فیلیپ حبیب و همکاران
-
تجهیزات تئاتر: پروژه های تئاتر
-
آکوستیک و سمعی و بصری: سرومی و همکاران
-
محوطه سازی: پیت اودولف با متیو نیلسن
-
مشاور LEED: انرژی و محیط ویریدیان
متصل
