ساختمان ها فقط در زمان ساختشان تاریخ ساز نمی شوند. آنها اغلب بازتابی از زمان گسترش یا انتخاب آنها برای بازسازی و بازسازی به جای تخریب هستند. آنها همچنین هنگامی که منطقه اطراف آنها بازسازی می شود دوباره مهم می شوند. مطمئناً این مورد در مورد کلیسای ترینیتی است که در مکانی که اکنون به عنوان میدان ملکه آن در نیوپورت شناخته می شود، واقع شده است.
کلیسای ترینیتی در اصل در سال 1725 توسط ریچارد موندی طراحی شد که به عنوان یکی از معماران بزرگ مستعمرات آمریکا شناخته می شود. به طور گسترده ای به عنوان اولین اثر اصلی معماری او در نظر گرفته می شود. موندی که در حدود سال 1685 به دنیا آمد، با آوردن سبک و فلسفه سر کریستوفر رن از لندن به مستعمرات آمریکا و به کارگیری این سبک بزرگ در معماری نیوپورت اولیه استعمار شناخته می شود. موندی که در ابتدا به عنوان یک سازنده قایق آموزش دیده بود، مهارت ها و دیدگاه عملگرایانه خود را برای طراحی و ساخت به ارمغان می آورد. بسیاری از مورخان معماری، از جمله آنتوانت داونینگ و پروفسور ییل وینسنت اسکالی، موندی را به عنوان مسئول اصلی اولین معرفی سبک باروک بالا به نیوپورت معرفی کرده‌اند و در کتاب خود از این دوره به عنوان «عصر ریچارد موندی» یاد می‌کنند. میراث معماری نیوپورت، رود آیلند.
مقایسه طرح های استیپل
طراحی بیرونی کلیسای ترینیتی به شدت از سنت مارتین در فیلدز اثر جیمز گیب و سنت مری لو استرند در لندن با برج های پلکانی بلندشان بر روی ورودی ها الگوبرداری شده است. زمانی که بدنه کلیسا ساخته شد، موندی به احتمال زیاد از مدل های دست دومی که در کتاب های بوستون دیده می شود کار می کرد. به نظر می رسد این برج پیچیده از برج گیب کشیده شده باشد کتاب معماری در سال 1728 منتشر شد که به زودی به مستعمرات راه پیدا کرد.
فضای داخلی کلیسای ترینیتی
با این حال، به نظر می رسد که فضای داخلی بیشتر به معماری دریایی کشتی ها مربوط می شود تا به سنگ تراشی مدل ها. طاق‌های بزرگ آن از ستون‌هایی سرچشمه می‌گیرند که بالکن‌ها را نگه می‌دارند به روش‌هایی که برای سازندگانی مانند موندی که در قرن هجدهم زندگی می‌کنند آشنا بوده است.هفتم قرن در شهری بندری مانند نیوپورت. اسکالی و داونینگ خاطرنشان می کنند که منبر سه گانه “شیشه شراب” در کلیسای ترینیتی از این نظر منحصر به فرد است که با راهروی مرکزی کلیسا همخوانی دارد و منظره محراب را پنهان می کند. این تا حدودی به این دلیل بود که کلیسا توسط دو خلیج در سال 1762 بزرگ شد زیرا جماعت همچنان به رشد و شکوفایی خود ادامه می داد. کلیسای ترینیتی در سال 1968 به عنوان یک مکان تاریخی ملی تعیین شد.
نمای هوایی از کلیسای ترینیتی و میدان ملکه آن
برخلاف سایر جوامع که کلیسای انگلیکن جایگاه مهمی در جامعه دارد، کلیسای ترینیتی در ابتدا در توسعه شهری متراکم نیوپورت مستعمره قرار داشت. موقعیت خود را در شهر با کلیساهای بسیاری از مذاهب دیگر به اشتراک می گذارد و آن را به بخشی از بیان بزرگتر آزادی مذهبی تبدیل می کند که نیوپورت را از سایر مراکز شهری اطراف مستعمرات آمریکا جدا می کند. این وضعیت تا سال 1970 ادامه یافت، زمانی که دوریس دوک به بازسازی آن کمک کرد. گفته می شود که او برج ناقوس بلندی را که از بندر دیده می شد، اما از فاصله نزدیک تری پنهان بود، بسیار تحسین می کرد. هنگامی که پل پل در سال 1968 تکمیل شد و بلوار جام آمریکا از مرکز شهر نیوپورت عبور کرد، مجموعه ای از کارخانه ها و خانه های کوچک برای فروش در دسترس قرار گرفتند. او این ساختمان ها را خریداری کرد و آنها را تخریب یا انتقال داد تا نمای کلیسای ترینیتی را باز کند.
خانم دوک (همانطور که در جامعه نیوپورت به طور گسترده شناخته می شد) پارک جدیدی در غرب ساختمان ایجاد کرد و نام آن را “میدان ملکه آن” گذاشت، که نام اصلی میدان واشنگتن، میدان اصلی شهر نیوپورت بود که در چند بلوک قرار داشت. به سمت شمال این تغییر شدید در بافت شهری شهر دارای نکات مثبت و منفی بود. نکته مثبت این است که طراحی شهری جدید ساختمان را به گونه‌ای که قبلاً دیده نشده است به نمایش می‌گذارد و شهر دارای یک پارک جدید و فشرده درست در مرکز شهر است. از سوی دیگر، پارک تا حد زیادی امضا شده بود و درختان و بوته‌ها از کنترل خارج شدند، بنابراین در نهایت به منطقه‌ای تبدیل شد که مردم فقیر در آن جمع می‌شدند. او همچنین یک محیط مصنوعی برای کلیسای تثلیث ایجاد کرد و آن را طوری جلوه داد که گویی زمانی نسبت به سایر ادیان در شهر اولویت داشت، که برعکس وضعیت کثرت گرایانه ای بود که در ابتدا وجود داشت.
مراسم افتتاحیه بازسازی 2013
با در نظر گرفتن این چالش‌ها و تحت هدایت پیتر روس، مدیر اجرایی بنیاد مرمت نیوپورت، معمار مشهور مایا لین برای طراحی مجدد پارک منصوب شد و بودجه برای انجام کار جمع‌آوری شد. مایا لین که به خاطر طراحی یادبود کهنه سربازان ویتنام در واشنگتن دی سی معروف است، دیدگاه منحصر به فرد خود را به نیوپورت آورده است. هدف طراحی او بازگرداندن شخصیت اصلی شهری منطقه و در عین حال ترکیب عناصر طراحی مدرن بود.
جمع آوری مناطق در ردپای استعمار
کانسپت طراحی لین، که او آن را «اتاق جلسه» نامید، بر ایجاد محیطی مناسب برای عابران پیاده با پایه‌ها و دودکش‌های «ساختمان‌های ارواح» در مقیاس استعمار متمرکز بود تا به عنوان محل تجمع عمل کند. او پیشنهاد حذف پارکینگ موجود و جایگزینی آن با میدانی زیبا را داد. با توجه به دیدگاه او، این میدان شامل مجموعه ای از پایه های به هم پیوسته خواهد بود که گزینه های مختلف صندلی و نماهای ساختمان های اطراف را ارائه می دهد. برای افزایش جذابیت بصری میدان، لین همچنین قصد دارد آب‌نماها، مجسمه‌ها و گیاهان بومی را در خود جای دهد.
مکان‌های تجمع عمومی پرجنب‌وجوش در مرکز نیوپورت
بازسازی کامل در 31 مه 2013 افتتاح شد و اکنون به عنوان یک موفقیت برجسته شناخته شده است. طراحی لین فضا را به انواع مکان های تجمع عمومی پر جنب و جوش تبدیل می کند. میدان پلکانی، آب‌نماها و مجسمه‌های مجسمه‌سازی حسی از پیچیدگی و زیبایی را به چشم‌انداز مرکز شهر می‌افزاید. این پروژه همچنین به احیای محله اطراف، جذب کسب و کارها و مصرف کنندگان جدید به منطقه کمک کرد.
امروزه میدان ملکه آن و کلیسای ترینیتی مقاصد مورد علاقه مردم محلی نیوپورت و بازدیدکنندگان هستند. دوره‌های مختلف ساخت‌وساز، از کلیسای اصلی دوران استعمار تا طراحی پارک قرن بیست و یکمی، با هم ترکیب می‌شوند تا به بیان داستان تکامل نیوپورت به عنوان یک شهر کمک کنند و آن را از مکانی شناخته شده برای آزادی مذهبی خود به مکانی مدرن تبدیل کنند. یک مقصد گردشگری معماری تاریخی در سطح جهانی که نیاز به پارک برای برآورده کردن نیازهای بازدیدکنندگان و ساکنان دارد.
راس سینکلر کانAIA یک مورخ، مربی و معمار مجرب است که در نیوپورت در A4 Architecture زندگی و کار می کند. او دارای مدرک معماری از دانشگاه‌های ییل، کمبریج و کلمبیا است و در کمیسیون‌ها، کمیته‌ها و هیئت‌های متعدد خدمت می‌کند. مایا لین دستیار آموزشی او در کلاس وینسنت اسکالی در ییل بود و او در مراسم تقدیم مجدد میدان ملکه آن در می 2013 شرکت کرد.
