طراحی محیط های سلامت: چگونه هنر بر شفا تأثیر می گذارد

طراحی یک محیط مراقبت های بهداشتی با احساس مردم شروع می شود

آنت رایدنور یاد گرفت که یک اتاق هنگام مراقبت از مادر بیمارش چه کاری می تواند با یک فرد انجام دهد. این نوعی از فضای بالینی بود که برای عملکرد ساخته شده بود و هیچ چیز دیگری، آن نوع محیطی بود که چیزی برای نگه داشتن در زمان دشوار زندگی ارائه نمی داد. رنگ سبز. دیوارهای استریل نور فلورسنت. او به جای اینکه بپذیرد که همه چیز باید اینگونه باشد، فرصتی را در این کار دید. اگر یک اتاق می‌تواند احساس بدتری در فرد ایجاد کند، پس یک اتاق نیز می‌تواند به فرد کمک کند تا احساس بهتری داشته باشد، و شخصی باید برای آن طراحی می‌کرد. او با درک چیزی که از آن زمان به بعد کار او را هدایت کرده است ترک کرد. فضا هرگز فقط ظرفی برای مراقبت نیست. این بخشی از مراقبت است، یا بر خلاف آن عمل می کند.

او بر اساس این ایده یک شرکت ساخت و بیش از چهار دهه را صرف اثبات آن کرد. بینش او متعلق به هر معماری است که می‌خواسته کارش فراتر از دیوارهایی که نقاشی می‌کنند اهمیت پیدا کند. هیچ محیطی خنثی نیست. او به من گفت به هر ساختمانی نگاه کن یا به سلامت و تندرستی کمک می کند یا از آن جلوگیری می کند. گزینه سومی وجود ندارد، و زمانی که آن را بپذیرید، دیگر هرگز نمی توانید به همان شیوه طراحی کنید.

هنری که کار می کند

برخی هنر موجود در بنا را تزئین می دانند. یه چیز خوب موقعیت قراردادی که اول از همه زمانی که بودجه کم می شود از بین می رود. تمام تمرین آنت رد این فرض است.

تمایزی که او ایجاد می کند بین آویزان کردن آثار هنری و سرپرستی یک برنامه هنری است. مردی دیواری را پر می کند. دیگری یک عمل عمدی است که هر انتخابی دلیلی دارد و دلیل آن موشکافی می شود. هنر درمانی مناسب می تواند استرس را کاهش دهد، کورتیزول را کاهش دهد، سیستم عصبی را آرام کند و ذهن ترسو را تثبیت کند. او این کار را به طور غریزی در سال 1980 انجام می داد، قبل از اینکه تحقیقاتی به آن اشاره شود. علم از آن زمان به احساسات او در آن اتاق بیمارستان پی برده است.

مقیاس مکانیسم را تغییر نمی دهد. یک قطعه متفکرانه در یک اتاق انتظار کوچک همان کار آرامی را انجام می دهد که برنامه ای که در محوطه بیمارستان قرار دارد. مهم این است که آیا این انتخاب با عمد انجام شده یا به شانس واگذار شده است.

از غریزه تا اختیار

درس عمیق‌تر در داستان آنت به هنر گذشته می‌رسد. او احساسی گرفت و آن را به مدرک تبدیل کرد و شواهد را به اقتدار.

در ابتدا تنها چیزی که می توانست بگوید این بود که فضا احساس بهتری داشت. حالا او می تواند دلیل آن را نام ببرد. او در مورد بیوفیلیا صحبت می کند، روشی که ما در حضور طبیعت آرام می گیریم. او در مورد تعلق و تحقیقی صحبت می کند که نشان می دهد مردم زمانی که فضایی جامعه و تاریخ خودشان را منعکس می کند، احساس راحتی بیشتری می کنند. اینها شواهدی است که یک معمار ارائه می دهد. نه تنها نتیجه بهتر، بلکه زبانی که مشتریان به آن اعتماد دارند. وقتی می توانید توضیح دهید که چرا یک تصمیم، از نظر مشتری احساس می کند و کمیته بودجه به آن احترام می گذارد، دیگر از سلیقه دفاع نمی کنید. شما تخصص ارائه می دهید. و تخصص از مکالمه مهندسی ارزش که سلیقه هرگز انجام نمی دهد جان سالم به در می برد.

جاهایی که هیچ کس از آنها عکس نمی گیرد

برای سال‌ها، طراحی مراقبت‌های بهداشتی بودجه خود را صرف اولین برداشت‌ها می‌کرد. لابی. دهلیز. ورودی گسترده استقبال می کند. آنت در جهت دیگر حرکت می کند، به سمت اتاق هایی که ترس در آن زندگی می کند. فضاهای درمانی اتاق های تصویربرداری جایی که بیمار به تنهایی با لباس کاغذی منتظر می ماند، یا کودکی قبل از عمل می نشیند، یا خانواده ای از اخباری مطلع می شوند که همه چیز را تغییر می دهد.

این اتاق ها هرگز وارد عکس نمونه کارها نمی شوند. آنها جایی هستند که طراحی بیشترین اهمیت را دارد زیرا افراد را در آسیب پذیرترین حالت خود نگه می دارند. و آنت دایره را حتی بیشتر می کند، به افرادی که در آنجا کار می کنند. او از محله‌های کارکنان در تأسیسات قدیمی‌تر بازدید کرده و متوجه شده است که آنها به گونه‌ای نادیده گرفته شده‌اند که جلوی عمومی همان ساختمان را شرمنده می‌کند. ما در میان پزشکان و پرستاران یک بحران فرسودگی شغلی واقعی را تجربه می کنیم و محیطی که آنها در تمام طول روز در حال گشت و گذار هستند بخشی از این داستان است. وقتی مراقب خسته از راه می رسد، بیمار آن را احساس می کند. طراحی برای تمام افراد به معنای طراحی برای تمام افراد صاحب ساختمان است.

نیت چیزی است که نمی توانند قطع کنند

این تنها چیزی است که از مکالمه باقی مانده است. بودجه ها کاهش می یابد. این شرط دائمی کار است و هیچ اقناع آن را تغییر نمی دهد. اما نیت دستوری ندارد. نمی توان آن را کاهش داد، به تعویق انداخت یا خارج از طراحی طراحی کرد. این تنها چیزی است که شما روی میز می آورید که هیچ مشتری نمی تواند آن را از بین ببرد.

توصیه آنت به معماران ساده بود و به اصل گفتگو رسید. قوی ترین نیت ممکن را برای هر پروژه، هر چند کوچک، بیاورید، زیرا هر پروژه، کل تجربه انسانی افرادی را که در آن زندگی می کنند، شکل می دهد. این فلسفه ای نیست که مختص کمیسیون بزرگ باشد. این یک راه حل در دسترس برای پیش پا افتاده ترین شغلی است که امسال انجام خواهید داد.

هیچ چیزی که طراحی می کنید خنثی نیست. هیچ چیزی که می سازید بی ضرر نیست. هر انتخابی در مورد نور، فضا و پایان کاری برای کسی انجام می دهد. تنها سوالی که ارزش پرسیدن دارد این است که آیا تصمیم گرفته اید که آن چیز چیست؟ تصمیم بگیرید. سپس طوری طراحی کنید که منظور شماست.

گوش کن و عمیق تر برو

آنت رایدنور بیش از چهل سال را صرف اثبات این موضوع کرده است که فضاهایی که ما طراحی می کنیم، روش درمان افراد را تغییر می دهد. دیدگاه او در مورد سرپرستی، جامعه، و طراحی کاملاً شخصی، دیدگاه شما را برای پروژه بعدی تغییر خواهد داد. گفتگوی کامل را در پادکست EntreArchitect در https://entrearchitect.com/670 بشنوید.

و اگر آماده ساختن یک شرکت بهتر در کنار شرکت‌های معمار کارآفرین کوچک هستید که این کار را مانند شما جدی می‌گیرند، به ما در شبکه EntreArchitect در https://entrearchitect.com بپیوندید. کسب و کار معماری به تنهایی دشوار است. وقتی با افرادی که راه را می فهمند قدم بزنید بهتر است.