ادی راما می گوید: «ما داستان های عاشقانه بین معماران و آلبانی می خواهیم

ادی راما نخست وزیر آلبانی در این مصاحبه اختصاصی توضیح می دهد که چرا به معماری توجه زیادی دارد.

کشور کوچک بالکان در حال حاضر یک جولانگاه بعید از معماری خوب است – با پروژه های بزرگی که توسط نام های بزرگ در استودیوهای بین المللی از جمله MVRDV، BIG و Ricardo Bofill Taller de Arquitectura اجرا شده است.

جشنواره معماری مهمتر از اجلاس سیاسی است

راما در صحبت با Dezeen از دفتر خود در تیرانا، اعتقاد خود را به قدرت معماری برای ایجاد تغییر مثبت در آلبانی ابراز کرد.

او گفت: «من به معماری و قدرت معماری در تأثیرگذاری بر شیوه زندگی ما اعتقاد زیادی دارم.

“من فکر می کنم که برای کشوری مانند آلبانی، معماری خوب یک حضور نشاط بخش است – این یک منبع انرژی اضافی برای جامعه و برای روشی است که ما آینده خود را تصور می کنیم.”

برای یک رهبر جهانی غیرمعمول، راما علاقه خاصی به معماری دارد. او فاش می‌کند که خواننده دائمی Dezeen است، و از آن برای کشف معمارانی که در حال حاضر در آلبانی کار می‌کنند استفاده کرده است، و اخیراً میزبان افتتاحیه جشنواره معماری Bread & Heart در تیرانا بوده است.

او به دزین گفت: برای من جشنواره معماری مهمتر از اجلاس سیاسی است. “این جشن چیزی است که کاملاً به هر چیز دیگری مربوط می شود.”

راما گفت که به این جشنواره کمک کرده است زیرا معتقد است معماران باید نقش بیشتری در توسعه شهرها و کشورها داشته باشند و از کاهش نفوذ این حرفه در بالاترین سطوح سیاسی ابراز تاسف کرد.

راما گفت: «معماری که قرن ها در زندگی جهان بسیار مهم بوده است، دیگر جایگاهی را که در امور ایالت ها، در امور رهبران دولت داشت، ندارد.

او ادامه داد: مایه شرمساری است زیرا معماری می تواند کمک زیادی کند. اگر خوب نباشد، معماری می تواند تأثیر بدی داشته باشد».

هزاران سال است که معماران در فضای مشابه پادشاهان و دیگران بوده اند [rulers]به طوری که این بخشی از کل ایده ساختن یا توسعه یک کشور بود – کار با معماران، گوش دادن به آنها، درک آنها.

“از دیدن هرم در موزه لوور بسیار شوکه شدم”

راما در 13 سال گذشته نخست وزیر آلبانی بوده و پیش از این شهردار تیرانا بوده است. او در زمان شهرداری خود با تخریب بسیاری از ساختمان‌های غیررسمی، دگرگونی مداوم شهر را آغاز کرد.

این دوره، همراه با تجربه او در کشف معماری بین المللی پس از سقوط کمونیسم در آلبانی در سال 1990، بر دیدگاه او نسبت به معماری تأثیر زیادی گذاشت.

او می گوید: «از آنجایی که شهردار بودم و مجبور بودم دوران بسیار بسیار جهنمی را برای شهر سپری کنم، بیش از 10000 ساختمان غیرمجاز را تخریب کردم و سعی کردم با بقیه چه کار کنم، متوجه شدم که معماری خوب می تواند از بسیاری جهات مسیر را تغییر دهد.

«نه تنها چگونه می‌سازیم، بلکه درباره زندگی مشترک، مکان مشترک و آینده در کشور مشترکمان چگونه فکر می‌کنیم.

راما ادامه داد: “من بزرگ شدم و عملا نیمی از عمرم تحت رژیمی سپری شد که ما را از بقیه جهان جدا کرد، جایی که معماری فقط کارکردگرایی بود.”

و سپس من دنیا را دیدم و برای مثال از تجربه هرم در لوور بسیار شوکه شدم – این همزیستی دو دوره کاملاً متفاوت و معماران مختلف و روش های مختلف درک معماری در یک فضا.

در حال حاضر چندین ساختمان بلند رادیکال در پایتخت آلبانی در حال ساخت هستند که توسط برخی از مشهورترین استودیوهای معماری جهان، از جمله MVRDV، Stefano Boeri Architetti، OMA و Ricardo Bofill Taller de Arquitectura طراحی شده‌اند.

راما می خواهد اطمینان حاصل کند که معماری ایجاد شده در موج کنونی توسعه منحصر به آلبانی است.

او گفت: «وقتی صحبت از هویت به میان می‌آید، ما سعی می‌کنیم به آنها بگوییم که ساختمان‌هایی می‌خواهیم که به اطلاعات منطقه مربوط باشد.

وی ادامه داد: ما معماری عمومی یا معماری جهانی نمی خواهیم، ​​ما نمی خواهیم ساختمان های زیبایی داشته باشیم که فقط متعلق به دنیا باشد و اصلا متعلق به ما نباشد.

“ما نمی خواهیم ستاره ها از آسمان سقوط کنند و به یادبود تبدیل شوند. ما می خواهیم داستان های عاشقانه بین معماران و آلبانی.”

“ساختمانی هایی در آلبانی وجود دارد که نمی توانید آنها را در رم یا پاریس تصور کنید.”

برخی از ساختمان‌های در حال توسعه اشاره‌های مستقیمی به کشور دارند، مانند ساختمان اسکندربیگ، که بر اساس سر قهرمان ملی آلبانی ساخته شده است، و مرکز شهر وان تیرانا، که در نمای آن یک نقشه پیکسلی از کشور را نشان می‌دهد.

به نظر می رسد راما از شیوه ای که معماران بین المللی ایده ایجاد ساختمان های جالبی را پذیرفته اند که توسط آلبانی و تاریخ اخیر آن که با سقوط کمونیسم به یک اقتصاد بسیار کنترل نشده در دهه 1990 مشخص شده است، تحت تأثیر قرار گرفته است.

او گفت: «کشور از یک کشور بسیار منزوی، بی‌رحمانه سازمان‌یافته، بدون آزادی و کاملاً خطی، فوق‌کارکردگرا، به‌هیچ‌وجه پذیرای معماری خلاقانه به کشوری تبدیل شد که ناگهان به بستری برای مداخلات غیرقانونی در همه جا تبدیل شد».

وی ادامه داد: «و این همان ماده‌ای است که معماران بین‌المللی با آن کار می‌کنند، بنابراین به آنها احترام می‌گذاریم که به نوعی به آن به عنوان هوشمندی زمین احترام گذاشته‌اند.

“بنابراین معماری بازیگوش – همانطور که شما آن را نامیدید – از آن ناشی می شود. و بله، ما باید خوشحال باشیم که ساختمان هایی در آلبانی وجود دارد که از یک طرف واجد شرایط انتشار شما هستند و از طرف دیگر نمی توانید در رم، پاریس یا آمستردام تصور کنید.”

“تیرانا دبی جدید نیست”

به گفته راما، او باید مستقیماً به توسعه دهندگان و معماران توضیح می داد که با توسعه تیرانا در تلاش بود به آن دست یابد. او نصیحتی را که به یک معمار برجسته ارائه شده است، شرح داد.

راما گفت: “من ساختمان را دیدم و گفتم، “ببین، ساختمان زیبایی است، اما مشکلی وجود دارد، اینجا نمی توان آن را ساخت – باید در دبی ساخته شود.”

و آن مرد گفت، اما تیرانا دبی جدید است؟ گفتم: «نه، تیرانا دبی جدید نیست. تیرانا تیرانا است.”

“[I said to the architect] بیا و با کوه صحبت کن، به رودخانه گوش کن، سعی کن بفهمی زمین با تو چه زمزمه می کند، به درختان نگاه کن، به مردم نگاه کن، چیزی بخور، چیزی بنوش و ببینیم چه می شود – پس این روح است.

توسعه سریع و بسیاری از ساختمان های غیر معمول در تیرانا توجه منفی را به خود جلب کرده است. اما راما این را “بیهوده” رد کرد.

او گفت: «از آنجایی که تأثیر آن بسیار قوی است، در رسانه‌های اصلی بین‌المللی حرف‌های مزخرف زیادی وجود دارد که می‌پرسند پشت آن چیست، چگونه ساخته شده است، پولشویی، جرم و جنایت – همه آن مزخرفات دیوانه‌کننده».

“و این دردناک است زیرا ضربه بسیار قوی است.

او افزود: “این افرادی که این نظرات را می دهند، پاپ کورن ساز هستند.” آنها فقط برای افرادی که به سینما می روند پاپ کورن درست می کنند و روز بعد چیزی که باقی می ماند فیلم است، نه پاپ کورن.

“مهم نیست، زیرا ذرت بو داده بلعیده و هضم می شود، در حالی که ساختمان ها برای همیشه آنجا خواهند بود، امیدوارم. پس چه کسی به ذرت بو داده اهمیت می دهد؟”

10 سال دیگر ستاره خودمان را خواهیم داشت

راما به وضوح به تعداد معماران شناخته شده بین المللی که در حال حاضر در کشورش کار می کنند افتخار می کند. او آنها را “ارتش آلبانی” توصیف می کند.

او می‌گوید: «ما تعداد زیادی از معماران امروزی را داریم و واقعاً بسیار تکان‌دهنده است، احساسی است، دیدن نام‌هایی که به سراغ ما می‌آیند واقعاً قدرتمند است – نام‌هایی که تا سال‌ها پیش تصور نمی‌کردیم در اطرافمان ببینیم.»

او ادامه داد: آنها می خواهند با ما کار کنند و می خواهند بخشی از این تجربه باشند. «آنها می خواهند بخشی از چیزی باشند که ما اکنون ارتش اصلی آلبانی نامیده ایم.

بنابراین ما ارتشی داریم، ارتشی از مغزهای بزرگ، کارگران سخت کوش، با تجربه بسیار.»

او معتقد است که بسیاری از معماران بین المللی که در این کشور کار می کنند، بر نسل بعدی معمارانی که در آلبانی متولد شده اند تأثیر خواهند گذاشت و منجر به ظهور یک معمار ستاره آلبانیایی خواهد شد.

او گفت: “من فکر می کنم ما بزرگترین دانشگاه معماری فضای باز را داریم، زیرا همه معماران محلی، معماران جوان، با این بچه ها کار می کنند، آنها این تجربه را دارند.”

“بنابراین من معتقدم که در 10 سال آینده ما ستاره خود را خواهیم داشت. ما Bjarke خود را خواهیم داشت [Ingels] بعد از 10 سال چرا نه؟”

عکس برتر توسط یانیس پاپانیکوس از طریق Shutterstock.

Dezeen در عمق

اگر از خواندن مصاحبه ها، نظرات و ویژگی های Dezeen لذت می برید، در Dezeen In Depth مشترک شوید. این خبرنامه که در آخرین جمعه هر ماه ارسال می شود، مکانی واحد برای خواندن داستان های طراحی و معماری در پشت سرفصل ها فراهم می کند.